Błąd diagnostyczny

Błąd w sztuce medycznej oznacza naruszenie przez lekarza obowiązujących go w konkretnym wypadku reguł postępowania zawodowego wobec dóbr prawnych w postaci życia i zdrowia człowieka.

W doktrynie wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje błędów: błąd diagnostyczny oraz błąd terapeutyczny.

Istotę błędu diagnostycznego przedstawię w poniższym artykule.

Błąd diagnostyczny występuje w sytuacji, gdy na etapie rozpoznania schorzenia nastąpi naruszenie reguł wiedzy oraz praktyki medycznej. Rozpoznaniem zaś jest określenie stanu zdrowia pacjenta, stwierdzenie choroby, ustalenie jej przyczyn i przebiegu. Jest to pierwszy, ale bardzo istotny etap procesu leczenia.

O błędzie diagnostycznym można mówić wtedy, kiedy lekarz naruszając obowiązujące go zasady postępowania medycznego w sposób błędny rozpozna stan zdrowia pacjenta.

Wyróżniamy dwa rodzaje błędu diagnostycznego:

1. Błąd pozytywny.

2. Błąd negatywny.

Błąd pozytywny polega na tym, iż lekarz w sposób nieprawidłowy ustali, że pacjent cierpi na dane schorzenie, chociaż w rzeczywistości jest on zdrowy.

Przykładem takiego błędu jest sytuacja, gdy pacjent symuluje chorobę w celu uzyskania zaświadczenia o niezdolności do pracy. W przypadku takiego błędu lekarza nie może być mowy o odpowiedzialności lekarza.

O błędzie negatywnym możemy mówić w sytuacji, gdy

– lekarz stwierdzi brak choroby, chociaż w rzeczywistości choroba występuje,

-gdy nastąpi rozpoznanie innej choroby niż rzeczywiście występującej.

Błąd negatywny jest najczęściej występującym przypadkiem błędu diagnostycznego.

Przykładowo można wskazać sytuację, gdy lekarz dyżurny zaniechał u pacjenta z raną głowy wykonania tomografii komputerowej głowy oraz pozostawienia go na obserwacji na Oddziale Ratunkowym Szpitala. Niewykonanie koniecznego badania skutkowało brakiem rozpoznania obrażeń i ich objawów, w tym m.in. złamania kości sklepienia podstawy czaszki, krwiaka podtwardówkowego, co naraziło pacjenta na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Pacjent trafił do szpitala w stanie upojenia alkoholowego. Stan ten utrudniał w znacznym stopniu diagnostykę – chory nie chciał współpracować z personelem medycznym, nie zgadzał się też na przeprowadzenie badań. Jednocześnie, jak stwierdzili biegli sądowi, objawy upojenia alkoholowego, np. bełkotliwa mowa czy zaburzenia ruchowe, mogą być tożsame z objawami urazu mózgu, co utrudnia postawienie właściwej diagnozy. Zdaniem biegłych zaniechanie zlecenia podstawowych badań i pozostawienia chorego na obserwacji stanowiło zagrożenie dla pacjenta, bowiem przy urazach mózgu w każdym momencie może pojawić się wzrost ciśnienia śródczaszkowego, wymagający pilnego zabiegu operacyjnego.

Należy wskazać, iż w powyższej sytuacji, czyli w przypadku błędu negatywnego możemy mówić o odpowiedzialności karnej lekarza występującej obok odpowiedzialności odszkodowawczej.

Warto jednak nadmienić, że samo zdiagnozowanie choroby u pacjenta zdrowego nie prowadzi do odpowiedzialności leczącego. Jednakże, gdy na skutek diagnozy dojdzie do działań terapeutycznych szkodliwych dla pacjenta, lekarz będzie ponosił odpowiedzialność za wykonanie zabiegu oczywiście zbędnego.

W praktyce do błędu diagnostycznego może dojść na skutek:

1. braku niezbędnych informacji koniecznych do odzwierciedlenia rzeczywistego stanu zdrowia pacjenta,

albo

2. niezgodnego z zasadami logicznego myślenia interpretowania informacji uzyskanych o stanie zdrowia pacjenta.

Do błędów dochodzi zazwyczaj na skutek zaniechania zbadania pacjenta, niedokładnego zbadania, nieprzeprowadzeniu specjalistycznych badań lub nieuwzględnieniu w postawionej diagnozie wywiadu zebranego od pacjenta.

Lekarz co do zasady ma obowiązek osobistego zbadania pacjenta. Oznacza to, iż jeżeli nie dojdzie do zbadania istnieją podstawy do stwierdzenia, iż lekarz dopuścił się błędu w diagnozie.

Zaniechanie osobistego zbadania jest możliwe w sytuacji, gdy pacjentowi grozi bezpośrednie niebezpieczeństwo, a dostęp do niego jest niemożliwy np. z powodu śnieżycy.

Kolejnym wyjątkiem jest konsultacja na odległość. Zgodnie z art. 9 Kodeksu etyki lekarskiej ,, Lekarz może podejmować leczenie jedynie po uprzednim zbadaniu pacjenta. Wyjątki stanowią nagłe sytuacje, gdy doraźna pomoc lekarska w formie porady może być udzielona wyłącznie na odległość”.

Innym przykładem błędu diagnostycznego jest złe rozpoznanie spowodowane zaniechaniem przeprowadzenia specjalistycznych badań, podczas gdy konieczność tych badań wynika z określonych w medycynie zasad prawidłowego postępowania.

Podsumowując, postawienie diagnozy jest pierwszym etapem skomplikowanego procesu leczenia. Zdiagnozowanie choroby pacjenta wymaga od lekarza doświadczenia oraz staranności w podjęciu działań, stąd też bardzo łatwo popełnić tutaj błąd, nazywany błędem diagnostycznym. Bardzo często pociąga on za sobą inne błędy z uwagi na fakt, iż diagnoza poprzedza pozostałe etapy procesu leczenia.

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • Flaker
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • Poleć
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Wykop
  • Drukuj
  • LinkedIn
  • RSS
Ten wpis został opublikowany w kategorii artykuły. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Jedna odpowiedź na „Błąd diagnostyczny

  1. Mariusz Stelmaszczyk pisze:

    Drodzy Czytelnicy
    Zachęcam Was do komentowania tego artykułu oraz zadawania pytań, jakie Wam się nasuną po jego przeczytaniu. Na wszystkie pytania postaram się odpowiedzieć.
    Jednocześnie zapewniam, że szanuję Wasza prywatność. Adres e-mail z jakiego wyślecie pytanie lub komentarz do artykułu nie zostanie wyświetlony.

    Pozdrawiam
    Adwokat Mariusz Stelmaszczyk

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


sześć − 3 =